САД алармираат: Вистинската цел на Путин е Европа
Американските разузнавачки извештаи откриваат дека Путин и натаму цели кон целосна контрола врз Украина и пошироко влијание во Европа.
Американските разузнавачки служби и понатаму предупредуваат дека воените и геополитичките цели на рускиот претседател Владимир Путин остануваат непроменети, и покрај дипломатските напори за ставање крај на војната во Украина. Според повеќе извори запознаени со доверливите извештаи, Кремљ не се откажал од амбицијата за целосна контрола врз Украина и враќање на влијанието врз делови од Европа кои некогаш биле под советска доминација.
Овие проценки се во остар контраст со пораките што доаѓаат од Белата куќа и од тимот на американскиот претседател Доналд Трамп, кои тврдат дека Москва е подготвена за завршување на конфликтот. Последните разузнавачки анализи, подготвени кон крајот на септември, укажуваат дека таквиот оптимизам нема реална основа.
Американските разузнавачи истовремено ги демантираат тврдењата на Путин дека Русија не претставува закана за Европа. Напротив, нивните наоди се совпаѓаат со проценките на европските влади и безбедносни служби: крајната цел на Кремљ не е само Украина, туку и поширокото постсоветско пространство, вклучително и земји членки на НАТО.
Според податоците од терен, Русија во моментов контролира околу 20% од украинската територија, вклучувајќи делови од Донбас, Луганск, Запорожје, Херсон и анектираниот Крим. Путин инсистира дека овие региони „историски ѝ припаѓаат на Русија“, додека Киев категорично одбива какво било отстапување територија како услов за мир.
Во меѓувреме, администрацијата на Трамп преку свои специјални преговарачи работи на мировен план од 20 точки. Иако е постигнат одреден напредок околу безбедносните гаранции за Украина, најголемата пречка останува прашањето за територијалниот интегритет. Дел од дипломатите тврдат дека гаранциите зависат од украински отстапки, додека други уверуваат дека се разгледуваат алтернативни модели без територијални компромиси.
Предложените гаранции би вклучувале распоредување европски безбедносни сили, американска разузнавачка поддршка и воздушни патроли над Украина. Сепак, останува сериозен сомнеж дали Москва воопшто би прифатила ваков аранжман, со оглед на тоа што Путин постојано се противи на присуство на странски трупи во земјата.
На последната прес-конференција, рускиот претседател не покажа подготвеност за отстапки, нагласувајќи дека неговите сили напредувале илјадници квадратни километри во текот на годината. Американски официјални лица сè почесто јавно признаваат дека е можно Путин да не прифати ништо помалку од својата првична цел.
Заклучокот на американското разузнавање е јасен и непријатен: реториката за мир може да звучи смирувачки, но стратегијата на Кремљ останува офанзивна, долгорочна и опасна – не само за Украина, туку и за европската безбедност во целина.
